Theemspad langeafstandswandeling: 2e. Van Henley-on-Thames naar Pangebourne

Er was nog een lange weg te gaan naar Pangebourne en De Wandelgek had veel te veel tijd in het museum doorgebracht ;-).

Het Theemspad ging nu verder oostwaarts langs de rivier de Theems, langs prachtige buitenhuizen, voorbij boten op de rivier en een grote diversiteit aan bomen die het bijna deed lijken op een parkomgeving. Het pad naderde nu Marsh Lock …

 

Vervolgens leidde een houten brug naar Marsh Lock en de waterkeringen en vistrappen …..

De Marsh Weir Fish Ladder’s main purpose is that of a passage way for Fish up and down the river and passed the Lock…

Het belangrijkste doel van de Marsh Weir Vistrappen is dat van een doorgang voor vissen die stroomopwaarts of stroomafwaarts de sluis willen passeren …

Dan bereikt het pad de Marsh Lock, waar vele boten lagen te wachten om te worden geschut …

Wat verder liep het pad over een volgende brug terug naar de oever van waar het pad in de eerste plaats al vandaan kwam en volgde de rivier weer naar een bocht. Veel boten op de rivier zorgden voor een prachtig kleurenpalet in het felle zonlicht …

Dan loopt het pad plotseling weg van de rivier door de weilanden van Bolney Court naar het dorp van Lower Shiplake

In Lower Shiplake the houses are quite beautiful with well kept gardens around them, making it a very green village…

In Lower Shiplake zijn de huizen heel mooi met goed onderhouden tuinen er omheen, waardoor het een zeer groen dorp is …

Then The Wandelgek arrived at Shiplake Station and tried to find a shop or a machine selling drinks, but there was none. He crossed the railway and walked on quite thirsty when he saw a pub named the Baskerville Arms. Here he ordered a pint. No not a pint of Guinness. A pint of delicious freshly squeezed orange juice and some ice cubes. Nothing is better than that when you’re hot and thirsty 🙂 (Well maybe melon slices in the desert are better ;-)).

 

Toen kwam De Wandelgek bij het station van Shiplake en probeerde een winkel of een machine met drankjes te vinden, maar tevergeefs. Hij stak het spoor over en liep inmiddels best wel dorstig verder, toen hij een pub genaamd de Baskerville Arms zag. Hier bestelde hij een pint. Nee, niet een pint Guinness, maar een pint heerlijk vers geperst sinaasappelsap met enkele ijsblokjes. Niets is beter dan dat wanneer je warm en dorstig bent 🙂 (Nou ja misschien zijn meloenpartjes in de woestijn nog beter ;-)).

Daarna verliet De Wandelgek de Baskerville Arms en wandelde verder. De Stationstraat bleef nog weglopen van de rivier en De Wandelgek sloeg linksaf en begon Mill Road te volgen, die parallel aan de rivier liep. Na enkele lanen door het prachtige Lower Shiplake, en een aantal geweldige fotografeermomenten, verliet de weg Lower Shiplake en al snel werd De Wandelgek weer omringd door niets anders dan groen en daarna bereikte hij ook de rivier weer.

Het dorp lag nu achter hem …

… en de rivier werd weer bereikt in de buurt van Shiplake Lock, dus weer waren er veel schepen op de rivier. Daarna werd Shiplake gepasseerd en een schitterend oud botenhuis dat eigendom was van een van de biljoen roeiverenigingen die zijn gevestigd aan de Theems rondom Henley-on-Thames …

[Foto]

I bet this ship has never laid anker in Tibet 😉

The path went under tree boughs of willows towards the small village of Sonning, crossed the river via Sonning Bridge (a stone bridge) and went on on the other side of the river…

Ik wed dat dit schip nog nooit het anker heeft uitgegooid in Tibet 😉

Het pad liep onder laaghangende wilgeboomtakken door, in de richting van het kleine dorpje Sonning. Het stak de rivier over via de Sonning Bridge (een stenen brug) en ging aan de andere kant van de rivier verder …

Sonning Bridge

Sonning Bridge is a road bridge across the River Thames at Sonning, Berkshire. It links Sonning with Sonning Eye (Oxfordshire) and crosses the Thames on the reach above Shiplake Lock, just short of Sonning Lock. It is a brick arch bridge completed in 1775, to replace an earlier wooden bridge. The bridge has been the subject of many paintings and prints by artists and is a Grade II listed building. [2]

The road extends to the two Sonning Backwater Bridges. One is over the backwater downstream of the weir and the other is over the millrace which is between the two main branches.

The Thames Path crosses the river at this point.

It is rumoured that Dick Turpin used the bridge as an escape route from Berkshire to Oxfordshire to evade the authorities.

Sonning Bridge is een brug over de rivier de Theems bij Sonning, Berkshire. Deze verbindt Sonning met Sonning Eye (Oxfordshire) en kruist de Theems vlak bij Shiplake Lock, en nog dichterbij Sonning Lock. Het is een bakstenen boogbrug die in 1775 werd voltooid, zodat deze een eerdere houten brug verving. De brug is het onderwerp van vele schilderijen en prenten en is een monument.

De weg strekt zich uit tot de twee Sonning Backwater Bridges. Een ligt voorbij het backwater, stroomafwaarts van de stuw en de andere is bereikbaar via de millrace dat tussen de twee hoofdtakken ligt.

Het Theemspad kruist de rivier op dit punt.

Het gerucht gaat dat Dick Turpin gebruik heeft gemaakt van de brug, als een vluchtweg uit Berkshire naar Oxfordshire, om aan de autoriteiten te ontsnappen.

Dick Turpin

De echte Dick Turpin leefde van 2 september 1706 (Hempstead, Essex) tot 7 april 1739 (York) en maakte carrière als gewelddadig struikrover, veedief en moordenaar in de regio van Epping Forrest, hij was berucht in heel Engeland. Enige tijd leefde hij in het noorden van Engeland onder de schuilnaam John Palmer. Zijn oude schoolmeester en “goede” vriend herkende in een brief het handschrift van wat vroeger zijn pupil was en gaf hem aan. De schoolmeester ontving een beloning van 200 pond voor dit verraad. Turpin werd ter dood veroordeeld door ophanging, vlak voor de executie echter beklom hij een ladder en vermaakte het publiek enkele minuten voordat hij zichzelf naar beneden liet storten. Technisch gezien is hij dus overleden door zelfmoord. De beul zou Turpins vriend en bendelid Thomas Hadfield zijn, die vrij van strafvervolging bleef omdat hij bereid was als beul op te treden.

Turpin werd veroordeeld voor veediefstal, niet voor de moorden en overvallen die hij ook had gepleegd. Waarschijnlijk kwam dit omdat Turpins paard, door hem tot “Black Bess” omgedoopt, afkomstig was van de beroving ervan op een vooraanstaand Engelsman. Het paard was van een bijzonder ras en kon extreme rijprestaties leveren waardoor Turpin eigenlijk bij voorbaat een voorsprong had bij ontsnappingen na een overval en eventuele achtervolgingen kansloos waren.

 

Sonning

Sonning is een plaats en civil parish in het bestuurlijke gebied Wokingham, in het Engelse graafschap Berkshire.

 

St Andrews Church

St Andrew’s Church is een parochiekerk van de Church of England, centraal gelegen in het dorp Sonning, dicht bij de rivier de Theems, in het Engels graafschap Berkshire. Het is speciaal door zijn bijzondere reeks van kerkelijke monumenten en omdat het de opvolger is van een Angelsaksische kathedraal.

De historische Bull Inn ligt direct naast de kerk, aan de van de rivier afliggende zijde en is eigendom van de kerk.

De Wandelgek verliet het omliggende kerkhof en liep naar de Bull Inn …

Bull Inn

The Bull Inn, ook wel bekend als The Bull at Sonning of gewoon The Bull, is een historisch openbaar huis – nu ook een restaurant en hotel – in het centrum van het dorp Sonning in Berkshire, Engeland.

Overzicht

Traditioneel was de Bull in handen van de bisschop van Salisbury, wiens paleis in de buurt stond. Vandaag de dag is de Bull in handen van St Andrew’s Church, die het op dit moment verhuren aan brouwerij Fullers. Het huidige 16e eeuw vakwerkgebouw, zo zegt men, was een hospitium voor pelgrims, die een bezoek brachten aan de overblijfselen van de mysterieuze St. Sarik, in de aangrenzende St. Andrew’s Church. De naam komt van stieren die het wapen van Sir Henry Neville ondersteunden. Hij was rentmeester op het paleis nadat het werd verkocht aan Koningin Elizabeth I.

The inn was featured in Jerome K. Jerome’s book Three Men in a Boat:

If you stop at Sonning, put up at the “Bull,” behind the church. It is a veritable picture of an old country inn, with green, square courtyard in front, where, on seats beneath the trees, the old men group of an evening to drink their ale and gossip over village politics; with low, quaint rooms and latticed windows, and awkward stairs and winding passages.

The two storey timber-framed building dates from the late 16th century with 19th/20th century additions. It was Grade II listed in 1967. Opposite is a well-hidden Lutyens-designed house, Deanery Garden.

De herberg kwam voor in Jerome K. Jerome’s boek Drie mannen in een boot:

If you stop at Sonning, put up at the “Bull,” behind the church. It is a veritable picture of an old country inn, with green, square courtyard in front, where, on seats beneath the trees, the old men group of an evening to drink their ale and gossip over village politics; with low, quaint rooms and latticed windows, and awkward stairs and winding passages.

Het twee verdiepingen tellende houten gebouw dateert uit de late 16e eeuw met 19e/20e-eeuwse toevoegingen. Het was een Grade II monument in 1967. Tegenover de herberg ligt een goed verborgen Lutyens-woning, Deanery Garden.

Customers have included the American film star George Clooney and his British wife, the human rights lawyer Amal Clooney, who purchased the Mill House in Sonning Eye, just over the River Thames from Sonning, in 2014.

Again The Wandelgek ordered a pint… No not a pint of Fullers but again freshly squeezed orange juice with ice cubes …

De Amerikaanse filmster George Clooney en zijn Britse vrouw, de mensenrechtenadvocaat Amal Clooney, die het Mill House in Sonning Eye van Sonning hebben gekocht, net aan de andere kant van de Theems, in 2014, waren hier klant.

Opnieuw bestelde De wandelgek een pint … Nee, niet een pint Fullers, maar weer vers geperst sinaasappelsap met ijsblokjes …

Then The Wandelgek walked towards the Thames again and started to follow the last strech of this walk. He decided that he wouldn’t finish the walk to Pangebourne due to the extra long stay at the museum in Henley. It would be to late to arrive in Pangebourne and still get a decent meal overthere. Instead he decided to walk to Reading and from there take the train to Pangebourne which was only 2 stations away.

But first that last stretch…

 

Toen wandelde De Wandelgek naar de Theems en begon aan de laatste etappe van deze wandeling. Hij besloot dat hij de wandeling naar Pangebourne niet af zou maken en dat was met name te wijten aan het extra lange verblijf in het museum in Henley. Hij zou veel te laat aankomen in Pangebourne om nog ergens een fatsoenlijke maaltijd te kunnen vinden. In plaats daarvan besloot hij om naar Reading te wandelen en vanaf daar de trein naar Pangebourne te nemen, wat van daar af nog slechts 2 stations verwijderd was.

Maar eerst dat laatste stukje …

Het laatste stuk liep voorbij Sonning Lock en vervolgens in de richting van de industriestad van Reading en ondanks dat bleef de omgeving heel groen, omdat het pad dicht langs de rivier bleef lopen. Dan wordt de plek bereikt waar het Kennet en Avonkanaal uitmondt in de Theems en waar dit het kanaal oversteekt via een magere oude hoefijzerbrug. Voorbij de brug blijft de weg dicht bij de rivier en loopt door Kings Meadow.

Aan het einde wordt Reading Bridge bereikt …

Vanaf de brug verliet De Wandelgek het Theemspad dat dicht langs de rivier bleef lopen, en het was een korte wandeling naar het station waar hij de trein nam naar Pangebourne

Na aankomst in Pangebourne, liep De Wandelgek snel naar de rivier en het Weir View House, waar hij zou blijven overnachten. Het was een heerlijke plek, gerund door vriendelijke en flexibele gastvrouwen. Na een snelle douche verliet hij het huis en hoefde alleen maar de weg over te steken om The Swan te bereiken dat direct aan de rivier lag.

This was a beautiful restaurant right next to the river and the weir. On the terrace it was still warm so The Wandelgek ordered a pint… Yesss, finally a pint of Guiness and no doubt a Bitter too 🙂

The view over the weir was great…

Dit was een prachtig restaurant, direct aan de rivier en de stuw. Op het terras was het nog warm, zodat De Wandelgek een pint bestelde … Yesss, eindelijk een pint Guinness en ongetwijfeld ook nog een Bitter 🙂

Het uitzicht over de stuw was geweldig …

Het eten was heerlijk…

Toen begon het een beetje killer te worden en De Wandelgek ging naar binnen. Het plafond van het restaurant werd volledig bedekt door roeiboten en kano’s …

After this The wandelgek returned to the Weir View House and went to bed early because he wanted to visit Whithchurch-on-Thames very early before leaving for his next destination…

Daarna keerde De wandelgek terug naar het Weir View House en ging vroeg naar bed omdat hij de volgende ochtend al erg vroeg Whithchurch-on-Thames wilde gaan bekijken om daarna te vertrekken naar zijn volgende bestemming …

[galobj viewid=595]

Share this blog on:
Facebooktwitter

or even better Follow Wandelgek on:
Facebooktwitter
Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *